Kronoloji
1556: Rusya Astrahan’ı işgal etti. Bu işgal, Ruslar ve Çeçenleri karşı karşıya getirdi.
1590: Ruslar Sunja nehri üzerinde ilk Rus kalesini kurdular.
1595: Rus ordusu Dağıstan, Çeçen ve Adige kuvvetleri tarafından bozguna uğratıldı.
1783: Rusya bugünkü Çeçenistan topraklarına ulaştı ve savaş tüm Kuzey Kafkasya’ya yayıldı. Kuzey Kafkasyalıların İmam Mansur etrafında savaşmaya başlamalarıyla müridizm hareketi ortaya çıktı.
1816: Rus Çarı, General Alexander Yermolov’u Kafkasya’ya komutan tayin etti.
1818: General Yermolov Grozni kalesini kurdu.
1822: General Yermolov komutasındaki 300 bin kişilik Rus ordusu Kuzey Kafkasya üzerine saldırıya geçti.
1828: Rusya’nın artan baskısı üzerine Dağıstan’da halk, önce İmam Gazi Muhammed, daha sonra İmam Hamzat önderliğinde ayaklandı.
1834: Şeyh Şamil imam seçildi.
1856: Paris Anlaşması ile Osmanlı Devleti, İngiltere ve Fransa; Kuzey Kafkasya’nın geleceğini Rusya’nın eline bıraktılar.
1859: Şeyh Şamil, General Bariatinski’nin kuvvetlerine esir düştü. Böylece bugünkü Çeçenistan toprakları Rusya tarafından işgal edilmiş oldu.
1864: Kafkas halklarının büyük sürgünü.
1917: Çarlık Rusyası’nda Bolşevik Devrimi gerçekleşti.
1918: Çeçenler topraklarını geri aldılar. Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti ilan edilerek bağımsızlık deklarasyonu yabancı devletlere bir nota ile bildirildi. Cumhuriyeti ilk tanıyan Osmanlı Devleti oldu.
1920: Yeni Moskova yönetimi, Kızıl Ordu’yu Kuzey Kafkasya’ya gönderdi ve sıkıyönetim ilan etti.
Ocak 1921: Stalin’in bizzat katılımı ile Dağlılar Kongresi toplandı ve bunun sonucunda bünyesinde Çeçen, İnguş, Osetin, Kabartay, Balkar ve Karaçayları bulunduran Dağlık Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (DÖSSC) kuruldu.
20 Kasım 1922: Çeçenistan, DÖSSC bünyesinden ayrıldı ve Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti bünyesinde Özerk Eyalet olarak yeniden oluşturuldu.
7 Temmuz 1924: DÖSSC lağvedildi ve İnguş Özerk Eyaleti oluşturuldu.
15 Ocak 1934: Çeçen ve İnguş eyaletleri tek bir özerk eyalet olarak birleştirildi.
5 Aralık 1936: Yeni Sovyet Anayasası uyarınca özerk bölgenin statüsü özerk cumhuriyet statüsüne yükseltildi ve Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (ÖSSC) ilan edildi.
1936-1938: Özerk bölgenin özerk cumhuriyet statüsüne yükseltilmesi Çeçenler için bir şey ifade etmediğinden, mevcut politikalar Sovyet karşıtı seslerin yükselmesine yol açtı. Gerçekleştirilen tasfiye hareketleri ile binlerce Çeçen hapsedildi ya da idam edildi, zengin toprak sahipleri de soykırım ile etkisiz hale getirildi.
1942: İkinci Dünya Savaşı sırasında Rusya’yı işgal eden Almanlar, Çeçen-İnguş Cumhuriyeti’nin bazı bölgelerini de işgal ettiler, fakat Stalingrad yenilgisinden sonra Kuzey Kafkasya’dan çekildiler.
1944: Sovyet yönetimi, işgal sırasında Almanlarla işbirliği yaptıkları gerekçesiyle ülkedeki tüm Çeçen ve İnguşların, ayrıca Kamlıklar, Balkarlar, Karaçaylar, Mesket Türkleri, Kırım Tatarları ve Volga Almanlarının sürgün edilmesine karar verdi.
1944: Haybah katliamı. Haybah köyünde çoğunluğu kadın ve çocuk olmak üzere 700 kişi yakılarak ve kurşunlanarak katledildi.
1945: Drau katliamı. Önceki katliamlardan kurtulmak için Avrupa ülkelerine sığınan 8,000 Kuzey Kafkasyalı, Rusya’ya zorla iade edildi. Çoğu sınırda kurşuna dizildi, bir kısmı da Drau nehrinin sularında can verdi.
1946: Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti lağvedildi.
1944-1956: Kuzey Kafkasya’da Ruslaştırma politikaları ile yerleşim yerlerinin adları değiştirildi ve Çeçen-İnguş topraklarına on binlerce Rus yerleştirildi.
1956: Komünist Parti kongresinde Çeçenlerin, İnguşların, Balkarlar, Karaçaylar ve Kamlıkların hain olmadıkları kabul edilerek itibarları iade edildi. İmam Şamil’in de hain olmadığına karar verildi.
1957: Çeçen-İnguşların yurtlarına dönmelerine izin verildi ve Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti yeniden kuruldu.
1958-1964: Topraklarına dönen Kuzey Kafkasyalı halklar bir kez daha sistematik baskı ile karşı karşıya kaldılar. Grozni’deki Rus yerleşimciler, Çeçen ve İnguşlara yönelik saldırılar düzenlediler. Çeçenler bir çok suçla yargılandılar.
1985: İzlediği glasnost (açıklık) ve perestroyka (yeniden yapılanma) politikalarıyla SSCB’de komünist çöküşünü hızlandıran Mihail Gorbaçov başa geldi.
1988: Çeçen İnguş Halk Cephesi kuruldu. Cephe, Gudermes’te yapılan bir kimya fabrikasına karşı protesto gösterileri düzenledi.
3 Nisan 1990: SSCB’nin kabul ettiği bir kanunla otonom cumhuriyetlere bağımsızlık yolu açıldı. Kanunda şöyle denilmekteydi: “Otonom cumhuriyetlerin ve otonom bölgelerin halkları, Sovyetler Birliği’nden ve Sovyetler Birliği’nden ayrılan diğer cumhuriyetlerden ayrılmayı istedikleri takdirde bu konuda karar alabilirler; ayrıldıktan sonra da ülkelerine devlet hukuk statüsünü belirlemekte serbesttirler.”
12 Temmuz 1990: Rusya Federasyonu Üst Kurulu, bir deklarasyon ile Çeçenistan Cumhuriyeti’nin bağımsızlığını kabul etti.
23-25 Kasım 1990: Çeçenistan toplumsal muhalefetinin etrafında örgütlendiği Çeçen Ulusal Kongresi (ÇUK) başkanlığına Cevher Dudayev seçildi.
27 Kasım 1990: Çeçenler tarafından Bağımsız Çeçenistan Deklarasyonu ilan edildi.
5 Eylül 1991: Cevher Dudayev, Rus Hava Kuvvetleri’nden kendi isteğiyle emekli olarak ülkesine döndü ve ulusal lider ilan edildi.
30 Eylül 1991: 6 Eylül’de Baltık devletlerinin bağımsızlığını kabul etmiş olan Rus yönetimi, Çeçenistan’ın bağımsızlığını tanımadığını açıkladı.
27 Ekim 1991: Dudayev, Moskova yanlısı geçici hükümet aleyhine kampanya başlattı. 23 devletten ve uluslararası kuruluşlardan gelen gözlemcilerin denetiminde, bağımsız Çeçen devleti parlamentosu ve devlet başkanı seçimleri yapıldı. Dudayev, oyların %91,9’unu alarak başkan seçildi.
1 Kasım 1991: Dudayev, Çeçenistan’ın bağımsızlığını ilan etti.
7 Kasım 1991: Rusya Federasyonu Devlet Başkanı Boris Yeltsin, Çeçenistan’da 9 Kasım’dan itibaren geçerli olmak üzere olağanüstü hal ilan etti ve başkent Grozni’ye Rus birliklerini sevk etti. Dudayev’in de seferberlik ilan etmesi ve Rus askerlerini engellemesi neticesinde, Rusya Federasyonu’nda gerçekleştirilen bir üst düzey toplantı ile üç gün sonra olağanüstü hal kaldırıldı ve Rus askerleri geri döndü.
30 Kasım 1991: İnguşlar, yapılan bir referandum ile Çeçen-İnguş Cumhuriyeti’nden ayrılarak Rusya Federasyonu içerisinde özerk bir cumhuriyet olmaya karar verdiler.
Mart 1992: Çeçenistan, Rusya Federasyonu ile özerk cumhuriyetler ve bölgeler arasındaki ilişki ve yetki paylaşımını yeniden düzenleyen Rusya Federasyonu Anlaşması’nı imzalamayı reddetti.
12 Mart 1992: Çeçenistan Anayasası onaylandı ve 17 Mart’ta yürürlüğe girmesi kararlaştırıldı.
31 Mart 1992: Rusya Federasyonu içinde bulunan 19 özerk cumhuriyetin liderleri, Moskova’da bir araya gelerek Rusya Federasyonu Yeni Birlik Anlaşması’nı imzaladı. Çeçenistan bu anlaşmayı imzalamadı.
25 Mayıs 1992: Rusya Federasyonu ile Çeçenistan arasında imzalanan bir anlaşma ile Rus birliklerinin Çeçenistan’dan ayrılması için hazırlıkların başlatılmasına karar verildi.
4 Haziran 1992: İnguşetya Parlamentosu, İnguşetya Cumhuriyeti olarak Çeçen-İnguş Cumhuriyeti’nden ayrıldıklarını resmen açıkladı.
7 Temmuz 1992: Tüm Rus birlikleri Çeçenistan’dan geri çekildi.
17 Mart 1993: Dudayev, çıkan anlaşmazlıklar sonucunda parlamentoyu feshederek başkanlık sistemine geçildiğini açıkladı.
Haziran 1993: Çeçenistan’daki Moskova yanlısı bazı gruplar, Dudayev yönetiminden ayrılmak istediklerini belirttiler. Dudayev’in başkanlığının oylanacağı referandumdan bir gün önce Dudayev güçleri ile muhalifler arasında çatışma çıktı. Muhalifler, as sayıda kişinin katıldığı ve 15 Haziran’da yapılan seçimlerde çoğunluğun Dudayev’ karşı oy kullandığını iddia ettiler.
12 Aralık 1993: Rusya Federasyonu’nda yeni anayasa oylaması ve parlamento seçimleri yapıldı. Çeçenistan seçimlere katılmayı reddetti.
Ocak 1994: Çeçenistan içerisindeki Moskova destekli muhalefetle Dudayev arasındaki gerginlik tırmanmaya başladı. Moskova’nın Dudayev aleyhine propagandası hız kazandı.
11 Ağustos 1994: Cumhurbaşkanı Dudayev, Rusya’ya karşı genel seferberlik ilan etti.
Kasım 1994: Dudayev’e muhalif güçler, Rusya’nın askeri desteği ile Grozni’ye başarısız bir saldırı düzenlediler. Dudayev’e ait güçler 70 Rus askeri görevlisini esir aldılar. Rusya, Grozni’ye hava saldırıları düzenledi ve Çeçen sınırına asker yığmaya başladı.
30 Kasım 1994: Yeltsin, Çeçenistan’da anayasal hukuk doğrultusunda düzenin yeniden tesis edilmesi için bir dizi önlemin alınmasını öngören bir kararname imzaladı.
11 Aralık 1994: Rus birlikleri üç koldan Çeçenistan’a girerek Birinci Çeçen-Rus Savaşı’nı başlattılar. ABD Başkanı Bill Clinton, “Bu bir iç meseledir, düzenin en az kan ve şiddetle tekrar sağlanacağını umuyoruz” açıklamasında bulundu.
20 Aralık 1994: 100 bin Çeçen sivil, Rusya’nın saldırılarını protesto etmek ve seslerini tüm dünyaya duyurmak üzere Moskova-Bakü karayolu boyunca 60 kilometrelik bir zincir oluşturdu.
Ocak 1995: Rus tankları Grozni’nin merkezine doğru ilerlemeye, Rusya’da ise savaş karşıtı sesler yükselmeye başladı.
Mart 1995: Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı (AGİT), Rus ve Çeçen tarafları arasında arabuluculuk yapmak üzere Çeçenistan Heyeti oluşturdu.
14 Haziran 1995: Şamil Basayev komutasındaki özel bir birlik, Çeçenistan’da yaşanan insan hakları ihlallerini dünyaya duyurmak amacıyla Rusya’nın Stavropol bölgesindeki Buddenovsk şehrinde bir eylem düzenleyerek 2,000 kişiyi rehin aldı. Buna karşın Rus güvenlik güçlerinin düzenlediği operasyon sırasında 200 kişi hayatını kaybetti.
30 Temmuz 1995: Rus ve Çeçen yetkililer, AGİT Çeçenistan Komitesi’nin gözetimi altında Rusya ve Çeçenistan arasında askeri bir anlaşmaya vardılar. Anlaşma, ateşkesin sağlanarak bir hafta içinde tüm esirlerin değişimini, Çeçen kuvvetlerinin silahsızlandırılmasını ve Rus birliklerinin büyük çoğunluğunun aşamalı olarak Çeçenistan’dan geri çekilmesini ve kalıcı bir barış için Çeçenistan’da görüşmelerin başlatılmasını şart koşuyordu.
31 Temmuz 1995: 1993-1996 yılları arasında Rusya’nın başkanlık ofisinde bulunan İnsan Hakları Komisyonu’nun başkanlığını yürüten Sergey Kovalev, Çeçenistan’daki toplama kampları üzerine yayımladığı raporda Rus güvenlik güçlerini sivil tutuklulara işkence yapmakla suçladı.
16-19 Ocak 1996: Trabzon’dan Soçi’ye giden Avrasya adlı feribot, savaşı dünya kamuoyuna duyurmak amacıyla dokuz Kafkas kökenli genç tarafından kaçırıldı.
9 Nisan 1996: Dudayev’e bağlı güçlerin başkomutanı Aslan Mashadov, kendisine yönelik bir bombalı saldırıdan son anda kurtuldu.
21 Nisan 1996: Cevher Dudayev, Amerikan gizli servisi NSA’nın yerini tespit ederek bulunduğu yeri Rus yetkililere bildirmesi sonucu gerçekleştirilen saldırıda şehit edildi.
24 Nisan 1996: Dudayev’in başkanlığı sırasında başkan yardımcılığı görevinde bulunan Zelimhan Yandarbiyev, bu gibi durumlar için anayasanın öngördüğü yöntem doğrultusunda Çeçenistan başkanı oldu.
6 Ağustos 1996: Çeçenistan’a ait güçler Grozni’yi Rus ordusundan geri aldı.
31 Ağustos 1996: Çeçenistan adına Aslan Mashadov ile Rusya adına Aleksandr Lebed arasında Hasavyurt Anlaşması imzalandı. Bu anlaşma ile Çeçenistan’ın statüsü meselesinin 31 Aralık 2001 tarihinden önce çözüme kavuşturulması karara bağlandı. Rus birlikleri Çeçenistan’dan çekilecekti.
5 Ocak 1997: Rusya’ya ait son birlikler Çeçenistan’dan çekildi.
27 Ocak 1997: 41 uluslararası kuruluşun gözlemci olarak bulunduğu cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimleri yapıldı. Aslan Mashadov oyların %59’unu alarak cumhurbaşkanı seçildi.
12 Mayıs 1997: Çeçen-İçkerya Cumhuriyeti ile Rusya Federasyonu arasında Barış ve Karşılıklı İlişkilere Dair Anlaşma imzalandı. Bu anlaşmayı başka anlaşmalar takip etti. Bu durum, iki savaş arası dönemde Rusya Federasyonu’nun Çeçenistan’ı tanıdığının kanıtı olarak görülmektedir.
25 Mart 1998: Başkent Grozni’nin adı, Cevher Dudayev’in anısına Coharkale olarak değiştirildi.
26 Nisan 1998: Coharkale’de Çeçen-Dağıstan Halkları Birinci Kongresi toplandı. Kongre başkanı, Şamil Basayev oldu.
Nisan 1999: Dağıstan’ın başkenti Mohaçkale’de toplanan Çeçen-Dağıstan Halkları Konfederasyonu’nun yayınladığı bildiride Ruslara Dağıstan’ı üç ay içinde terk etmeleri çağrısı yapıldı.
1 Ağustos 1999: Çeçen-Dağıstan Halkları Kongresi’nden alınan yetki ile İslam Şurası kuruldu. Dağıstan-Çeçenistan sınırında, Ruslar ile Çeçenler arasında çatışmalar başladı.
7 Ağustos 1999: Şamil Basayev ve Hattab’ın Dağıstan’da iki köyün kontrolünü ele geçirmesi üzerine Rus birlikleri Dağıstan’a operasyon düzenledi. Çeçen savaşçılar geri çekildi.
10 Ağustos 1999: İslam Şurası, Dağıstan İslam Cumhuriyeti’ni yeniden kurduğunu açıkladı.
Eylül 1999: Rusya’nın çeşitli bölgelerinde meydana gelen apartman bombalamalarında yüzlerce kişi hayatını kaybetti. Rusya olaylardan Çeçenleri sorumlu tuttu. Ancak daha sonra, patlamaların Rus istihbarat örgütü FSB tarafından gerçekleştirildiği ortaya çıktı.
1 Ekim 1999: Rus birlikleri Çeçenistan topraklarına girmeye başladı.
8 Ekim 1999: Putin, Çeçen cumhurbaşkanını tanımadıklarını duyurdu ve Rus yanlısı Çeçenistan yönetiminin başına Malik Sadullayev’i tayin etti. Putin, Mashadov’la masaya oturmayı reddetti. Ayrıca Rusya, anlaşmaya üye ülkelerin askeri varlıklarına sınırlama getiren Avrupa Konvansiyonel Kuvvetler Anlaşması’nın (AKKA) hükümlerine Kuzey Kafkasya’da uymayacağını bildirdi.
21 Ekim 1999: Rus birlikleri Grozni’de pazar yerine bir roket saldırısı düzenlediler ve yaklaşık 140 sivil hayatını kaybetti.
22 Ekim 1999: Zirve için Helsinki’de Rusya ile bir araya gelen AB, Çeçenistan’daki krizin sona ermesi için tarafların acil olarak görüşmelere başlaması çağrısında bulundu.
24 Ekim 1999: ABD, Çeçenistan’da olanlardan endişe duyduğunu belirterek sorunlara diyalog ile çözüm bulunması çağrısında bulundu. Almanya da pazar yerine yapılan roket saldırısını “katliam” olarak nitelendirdi.
3 Kasım 1999: NATO Genel Sekreteri George Robertson, Rusya’nın Çeçenistan harekatını bahane göstererek AKKA’nın hükümlerini Kuzey Kafkasya’da aşmasının İstanbul’da yapılacak AGİT Zirvesi’ni olumsuz etkileyeceğini öne sürdü.
4 Kasım 1999: İngiltere Başbakanı Tony Blair bir mektupla, ABD Dışişleri Bakanı Madeleine Albright ve Almanya Dışişleri Bakanı Joscha Fischer ise yaptıkları açıklamalarla, Rusya’dan Çeçenistan’daki askeri harekatını durdurmasını istediler ve taraflara diyalog çağrısında bulundular.
10 Kasım 1999: İnsan Hakları İzleme Örgütü, Rusya’nın Çeçenistan’da sistematik işkence uyguladığını dünya kamuoyunun dikkatine sundu.
11 Kasım 1999: AGİT yetkilileri, yaşanan insani dram karşısında Çeçenistan sorununun Rusya’nın iç işi olmaktan çıktığını savundular.
15 Kasım 1999: Boris Yeltsin, Batı’nın Çeçenistan konusundaki baskılarına boyun eğmeyeceklerini ve harekatı sürdüreceklerini açıkladı.
18 Kasım 1999: AGİT Zirvesi İstanbul’da toplandı. Zirve esnasında ABD Başkanı Bill Clinton’ın Rusya Federasyonu’nun Kafkasya politikasını eleştirmesi ve IMF ve Dünya Bankası’nın kredilerini keseceklerine yönelik sinyalleri, Clinton ile Yeltsin arasında gerginliğe yol açtı. Yeltsin zirveyi terk etti.
10 Aralık 1999: Avrupa Birliği Helsinki Zirvesi, Rusya’nın Çeçenistan’daki harekatını kınadı ve yaptırım uygulayacağı uyarısında bulunarak saldırıların durdurulması çağrısında bulundu.
13 Aralık 1999: Avrupa Birliği Parlamenterler Meclisi, Çeçenistan’da sivillere yönelik saldırıların devam etmesi üzerine Rusya’nın üyelikten çıkarılması tehdidinde bulundu.
14 Aralık 1999: Mashadov, AGİT arabuluculuğunda Rusya ile görüşmeye hazır olduğunu açıkladı. Rusya, görüşme talebini reddetti.
6 Şubat 2000: Rus birlikleri Grozni’yi ele geçirdiler.
24 Ocak 2000: Avrupa Konseyi, Rusya’nın Çeçenistan sorununu diyalog yoluyla çözmemesi nedeniyle Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi (AKPM) üyeliğinin tehlikeye girebileceğini bildirdi.
26 Mart 2000: Rusya Federasyonu Başkan Vekili Putin, oyların %52’sini alarak başkanlık seçimlerini kazandı.
7 Nisan 2000: AKPM, Çeçenistan’daki insan hakları ihlalleri nedeniyle Rus parlamenterlerin oy kullanma haklarını ellerinden aldı.
12 Haziran 2000: Putin, Çeçenistan yönetiminin başına müftü Ahmet Kadirov’u geçici devlet başkanı olarak atadı.
29 Haziran 2000: AKPM, AB Bakanlar Komitesi’nin Çeçenistan’a yönelik saldırıları dolayısıyla Rusya’yı kınamamasını protesto etti.
22 Şubat 2001: Rus sivil toplum örgütleri, Moskova’nın Puşkin meydanında Çeçenistan’daki savaşa karşı bir miting düzenlediler.
20 Nisan 2001: BM İnsan Hakları Komisyonu, AB’nin teklifi üzerine Çeçenistan’daki insan hakları ihlalleri hakkındaki endişeleri dile getiren bir kararı kabul etti. Ancak karar, insan hakları ihlallerinin soruşturulması için uluslararası bir komisyon kurulması önerisini görmezden geldi.
10 Temmuz 2001: Rus Memorial insan hakları örgütü ve İnsan Hakları İzleme Örgütü’nün Moskova ofisi, Moskova’da düzenledikleri bir konferansta Rus güvenlik güçlerinin Çeçenlere karşı işledikleri savaş suçlarını kamuoyunun dikkatine sundular.
1 Ağustos 2001: Grozni ile Moskova arasında 2,000 km’lik bir barış yürüyüşü başlatıldı.
10 Nisan 2002: Avrupa Parlamentosu, Rusya’ya Çeçenistan’daki insan hakları ihlallerine son vermesi ve soruna siyasal bir çözüm getirmesi uyarısında bulundu.
22 Ekim 2002: Çeçen eylemciler Moskova’da bir tiyatroya baskın düzenleyerek 800 kişiyi rehin aldılar. Rusya’nın ‘kurtarma operasyonu’ sırasında kimyasal gaz kullanması üzerine 120 kişi hayatını kaybetti.
28-29 Ekim 2002: Rusya ile askeri ilişkilerini dondurarak Çeçenistan savaşına fiili düzeyde tepki gösteren tek Avrupa ülkesi Danimarka’da Dünya Çeçen Kongresi toplandı. Barış için sivil inisiyatif özelliği taşıyan kongrede, Çeçenistan sorunu için siyasi çözüm önerileri gündeme getirildi. Rusya, bu kongreye izin verdiği için Danimarka’yı ağır şekilde eleştirdi.
19 Kasım 2002: Almanya’nın Münih kentinde Çeçenistan için barış yürüyüşü düzenlendi.
Mart 2003: AGİT, Rus yetkililerin isteği üzerine Kuzey Kafkasya’yı terk etti. Hollanda, Çeçenistan’da yeniden bir ofis açılması yönünde bir girişim başlattıysa da, AGİT üyeleri bu konuda aynı isteği göstermediler.
Nisan 2003: BM İnsan Hakları Komisyonu, 59. oturumunda Rusya’yı Çeçenistan’da işlediği suçlar için mahkum edecek bir karar almayı reddetti.
5 Ekim 2003: Çeçenistan’da baskı altında ve adil olmayan koşullarda yapılan seçimlerde Ahmet Kadirov devlet başkanı seçildi.
13 Şubat 2004: Zelimhan Yandarbiyev, üç yıldır bulunduğu Katar’da bir patlama sonucu şehit edildi. Patlamaların sorumlusu iki Rus istihbarat çalışanı, Katar’da ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
8 Nisan 2004: İnsan Hakları İzleme Örgütü, Memorial ve Uluslararası Af Örgütü, Moskova’da bir konferans düzenleyerek “Çeçenistan ve İnguşetya’da Durum Kötüleşiyor: Kayıplar, Tecavüz, İşkence ve Yargısız İnfaz” adlı raporu sundular.
9 Mayıs 2004: Grozni’deki stadyumda yapılan İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinin yıldönümü kutlamaları sırasında Ahmet Kadirov’a suikast düzenlendi ve Kadirov hayatını kaybetti.
29 Ağustos 2004: Kadirov’un yerine gelecek yeni devlet başkanı için göstermelik bir seçim yapıldı. Katılımın %80 olarak açıklandığı seçimlerde, Ali Alhanov oyların %74’ünü alarak devlet başkanı seçildi.
1-3 Eylül 2004: Kuzey Osetya’nın Beslan kentinde Çeçen eylemciler tarafından bir okula baskın düzenlendi. Aslan Mashadov, Rus güvenlik güçlerinin operasyonu sonrasında yaklaşık 200 çocuğun hayatını kaybettiği eylemden sorumlu olmadıklarını açıkladı.
28 Ocak 2005: 2004 Olof Palme İnsan Hakları Ödülü, Moskova Helsinki Grubu’ndan Lyudmila Alekseeva, Memorial’dan Sergey Kovalyev ve Rus gazeteci Anna Politkovskaya’ya verildi.
1 Şubat 2005: Aslan Mashadov, ateşkes ilan ederek Moskova’yı müzakere masasına çağırdı. Şamil Basayev de ateşkes çağrısına uyacaklarını duyurdu. Rus yönetimi ise Mashadov’un ateşkes çağrısını hiçe sayarak ‘teröristlerle’ masaya oturamayacağını söyledi. Ateşkes 22 Şubat’ta sona erdi.
25 Şubat 2005: Rus Asker Anneleri Komitesi’nin Avrupa nezdindeki girişimleri sonucunda, Avrupa Parlamentosu’nun Londra temsilciliğinde bağımsızlık yanlısı Çeçenler, Asker Anneleri Komitesi üyeleri ve Avrupa Parlamentosu milletvekillerinin katılımıyla bir toplantı gerçekleştirildi. Toplantı sonucunda imzalanan bildiride savaşın mutlaka durdurulması gerektiği ortaya konmuş; bunun için Avrupa Birliği, Avrupa Konseyi ve AGİT’ten destek sözü alınmıştır.
26 Şubat 2005: Savaş karşıtları tarafından Moskova’da “Çeçenistan’daki savaşı durduralım” sloganıyla Çeçenistan’daki soykırıma karşı bir miting düzenlendi.
6 Mart 2005: Aslan Mashadov, FSB’nin düzenlediği bir operasyonla şehit edildi.
11 Mart 2005: Mashadov’dan boşalan yere Şura kararıyla Abdülhalim Sadullayev seçildi.
18 Mart 2005: Vladimir Putin’in Fransa’ya bir ziyaret gerçekleştirdiği sıralarda, Paris’te yaklaşık 700 kişi Aslan Mashadov’un şehit edilmesini ve savaşın hala devam etmesini protesto etti.
21 Mart 2005-
25 Nisan 2005: Çeçenistan’da yaşananları dünya kamuoyuna duyurmak amacıyla Paris’te başlayıp Strasburg’ta sona eren bir barış yürüyüşü düzenlendi.
9-16 Nisan 2005: AB, Çeçenistan’ın sosyal ve ekonomik açıdan yeniden yapılandırılması amacıyla yapılacak yardımın miktarını belirlemek üzere Çeçenistan’a bir bilirkişi heyeti gönderdi. Ziyaret sonucunda AB’nin Çeçenistan’daki savaş mağdurlarına 22,5 milyon euro yardım yapmasına karar verildi.